Een reis die begon met onderwijs en doorging met humanitaire hulp in Tanzania: dertig jaar later hoop zien wortelen in dezelfde grond

Sommige reizen in het leven houden de warmte van hun eerste dag in je hart, hoeveel jaren er ook voorbijgaan. En sommige herinneringen doen meer dan het verleden oproepen; jaren later komen ze terug en laten ze zien hoe het goede dat je deed is gegroeid, en hoe het hoop werd in de levens van mensen. Op zulke momenten voel je dat tijd goedheid niet sleet maar rijpt.

In 1996, toen wijlen Alptekin Aksoy, vrijwilliger in het onderwijs, naar Tanzania reisde, kreeg de Ishik Medical and Educational Foundation, samen met onze Tanzaniaanse vrienden opgericht, een institutionele vorm. Na de oprichting van de stichting die de basis zou vormen voor de scholen, kreeg ik in oktober 1997 de kans als voorzitter naar Tanzania te gaan. Na onderzoek en voorbereiding begon het onderwijs in 1998 onder de naam Feza Boys Secondary School.

Tussen 1997 en 2003 kon ik naast het onderwijswerk ook de humanitaire activiteiten van de stichting van dichtbij volgen. Aan de wortel van elke stap in die jaren lag het ideaal om mensen te laten leven. Bijdragen aan de opleiding van één mens, gegrond in universele menselijke waarden, was de waardevolste investering die je kon doen, niet alleen in een individu maar in de toekomst van een samenleving. Zo was ook de hand reiken aan iemand in nood een van de mooiste manieren om het gedeelde geweten van de mensheid levend te houden.

Ongeveer dertig jaar later, in 2026, woonde ik de gala bij van een documentaire met de titel “Van straat naar Hoop: Onze kanjers in Tanzania”, in Rotterdam georganiseerd door Time to Help Nederland, dat actief is in Nederland, waar ik nu woon. Voor mij was dit geen gewone documentairevertoning.

Want het weeshuisproject in de film werd uitgevoerd in Dar es Salaam, in een gebied vlak bij de wijk waar ik ooit woonde. Zien dat een plek waar straatkinderen ooit in uitzichtloosheid leefden nu een veilig huis, onderwijs en hoop kent, bracht mij terug naar het verleden en liet mij gevoelens na die moeilijk in woorden te vatten zijn.

In diezelfde grond waar zoveel moeite in onderwijs was gestoken de vrucht zien van werk dat vandaag weeskinderen helpt opnieuw houvast in het leven te vinden, liet mij de overvloed voelen die goedheid over de tijd verspreidt. Op dat moment dacht ik opnieuw: onderwijs en humanitaire hulp zijn geen aparte zaken maar twee uitdrukkingen van hetzelfde mededogen. Soms raakt een mens levens door een school te bouwen, soms door een weeshuis op te richten, en soms gewoon door iemand te laten weten dat hij niet alleen is.

Een verhaal over verloren hoop die door goedheid weer tot leven komt

De gala van “Van straat naar Hoop: Onze kanjers in Tanzania”, gehouden op zondag 17 mei 2026 in LantarenVenster, een van de belangrijke centra voor kunst en cultuur in Rotterdam, bood het publiek niet alleen een hulpproject maar een ontroerend menselijk verhaal over hoe verloren hoop door goedheid weer kan gaan groeien.

De avond, georganiseerd door Time to Help Nederland, dat internationaal humanitair werk verricht, bracht honderden mensen van verschillende culturen en leeftijden samen rond een gedeeld geweten. Wat iedereen in de zaal gemeen had, was het besef van verantwoordelijkheid dat je een mensenleven kunt raken, en de vreugde iemand in nood te kunnen bereiken waar ter wereld hij ook is.

Het programma werd gepresenteerd door Karim Amghar, een bekende onderwijsman en mediafiguur in Nederland, en de hele avond vulde niet alleen de spanning van een première de zaal, maar vooral een krachtige hoop dat de menselijkheid nog altijd door goedheid overeind kan komen.

Een verhaal van solidariteit dat van de straat tot de hoop reikt

In de documentaire was het publiek getuige van het leven van weeskinderen die op straat in Dar es Salaam in Tanzania vechten om te overleven. Wat begon met de inzet van een plaatselijke leraar die met vrijwel niets kinderen probeerde te beschermen, groeide met de steun van vrijwilligers in Nederland uit tot een internationale beweging van solidariteit.

Dat de kinderen van de straat naar een veilig huis gingen, stond niet alleen voor een fysieke verandering maar voor het herleven van hoop die verloren was gegaan. In elke scène van de film was duidelijk te zien hoe liefde, opoffering en vrijwilligerswerk een mensenleven kunnen veranderen.

Het weeshuisproject in Tanzania

Binnen het project dat vrijwilligers van Time to Help Nederland in Tanzania uitvoeren, is belangrijk werk verzet om kinderen een veilige toekomst te geven.

Als onderdeel van het project werd een weeshuis waar meer dan tachtig kinderen kunnen wonen gerenoveerd en tot een veilige woonplek gemaakt. Dankzij de giften kregen de kinderen niet alleen een dak boven hun hoofd, maar ook onderwijsondersteuning, schoolspullen, zorg, stabiliteit en nieuwe kansen voor de toekomst.

Wat het project zijn betekenis gaf, was bovenal liefde, respect, empathie, elkaar helpen en solidariteit. De vrijwilligers deden meer dan in de dagelijkse behoeften van de kinderen voorzien: zij hielpen hen weer te dromen, in zichzelf te geloven en met hoop naar de toekomst te kijken.

De waargebeurde verhalen die in de documentaire werden verteld, lieten krachtig zien hoe goeddoen een mensenleven kan veranderen.

Goedheid kent geen grenzen

Vrijwilligers in Nederland deelden dit verhaal met hun familie, vrienden en omgeving, en bouwden in korte tijd een breed netwerk van solidariteit op. De campagne werd meer dan materiële steun: zij maakte van liefde, empathie en menselijke waarden een gedeelde beweging van goedheid.

Terwijl de concrete effecten van het hulpwerk in het veld aan het publiek werden getoond, waren er in de zaal momenten van echte ontroering. Live-optredens en gesprekken met vrijwilligers gaven de aanwezigen een blik achter de schermen van de offers die voor het project zijn gebracht.

De documentaire beschrijft het werk dat vrijwilligers van Time to Help Nederland verrichten in een weeshuis in de wijk Mbagala in Dar es Salaam, Tanzania. Zij brengt op ontroerende wijze de reis in beeld van kinderen die op straat vechten om te overleven, naar veiligheid, zorg, onderwijs en hoop op een toekomst.

Uitgevoerd met liefde, empathie, hard werk en vrijwilligerswerk, is dit een van de mooiste voorbeelden van de inzet om de levensomstandigheden van straatkinderen en wezen te verbeteren. Ubuntu, de oude filosofie van Afrika, en haar gedachte dat “ik ben omdat wij zijn”, vormen de geest van de film.

De film legt krachtige voorbeelden van hoop, solidariteit en menselijkheid bloot. De documentaire over dit betekenisvolle hulpwerk in Tanzania, “De echte kanjers van Tanzania: van straat naar hoop”, ontmoette haar publiek voor het eerst in theater en bioscoop LantarenVenster in Rotterdam.

**Bekijk de documentaire: **https://youtu.be/y-rr5AKU7s4?is=4kkqus-O56UHXUN0

Ubuntu: “ik ben omdat wij zijn”

Een van de meest betekenisvolle boodschappen van de avond was Ubuntu, de oude levensfilosofie van Afrika. Gebouwd op de gedachte “ik ben omdat wij zijn”, was zij in elke scène van de documentaire te voelen. De hand die naar weeskinderen werd uitgestoken, liet zien hoe mensen die in verschillende landen wonen elkaar kunnen vinden in gedeelde menselijke waarden. De echte rijkdom van de mensheid ligt niet in wat wij bezitten maar in wat wij kunnen delen.

Aan het eind van het programma bedankten veel aanwezigen de organisatoren, en de woorden van één deelnemer vatten de geest van de avond samen:

“Hoop kunnen brengen in het leven van een kind in een andere hoek van de wereld laat zien dat de menselijkheid nog leeft.”

Deze betekenisvolle gala in Rotterdam was werkelijk meer dan een documentairevertoning. Het was een krachtige oproep aan het geweten, die liet zien hoe goedheid, vrijwilligerswerk en internationale solidariteit een mensenleven kunnen veranderen.

In het Tanzania waar ik dertig jaar geleden voor het onderwijs naartoe reisde werk zien dat vandaag weeskinderen helpt opnieuw houvast in het leven te vinden, was een getuigenis die ik niet zal vergeten. Die avond begreep ik opnieuw dat elke oprechte inspanning die het laten leven van mensen centraal stelt vrucht blijft dragen, hoeveel jaren er ook voorbijgaan.

Daarom wil ik van harte de vrijwilligers van Time to Help Nederland bedanken, en iedere weldoener die aan dit betekenisvolle project heeft gewerkt, het heeft gesteund of ervoor heeft gebeden.

Want soms kan een oprechte hand die van duizenden kilometers ver reikt het lot van een kind veranderen. Een school, een weeshuis, een warme glimlach, of een hand die met mededogen wordt uitgestoken. Elk daarvan is in wezen een andere weerspiegeling van dezelfde werkelijkheid.

Houd de mens in leven, dan leeft de menselijkheid.

Samen zagen wij opnieuw dat verloren hoop weer tot leven kan komen in de handen van mensen die in het goede geloven.